De Boardroom is dé talkshow over actuele en urgente zaken uit de wereld van creativity, marketing en digital. In deze aflevering praten we met Lizzy van der Ligt (fashion influencer & ondernemer) en Django Weisz Blanchetta (Oprichter & CEO SuperHeroes) over onder meer: Zijn virtuele artiesten een must-have voor merken? Kunnen influencers nog zonder clickbait? En: is merkbouw op z’n retour in de board? Wat zeggen recente onderzoeken? Welke trends zien we hierbij in de markt? En hoe kijken onze tafelgasten er tegenaan? Sidekick: Bert Hagendoorn. Presentatie: Ronald ter Voert.
Samenvatting
Nieuws door Bert
Bert opent met drie nieuwtjes. Eerst het Roblox-spel “Grow a Garden”, waarin je een tuintje onderhoudt en dat binnen twee maanden uitgroeide tot 9,1 miljoen gelijktijdige spelers – meer dan alle top-100 Steam-games samen, en gemaakt door een tiener. Lizzy koppelt dit aan een bredere trend waarin voedsel (net als deze tuiniergame) het nieuwe statussymbool is geworden, met bijvoorbeeld een schaaltje kersen dat online bijna hetzelfde effect heeft als een dure tas; Django herkent dit vanuit merken die met voedingsproducten werken, waar de jongere generatie steeds bewuster is van gezonde voeding zoals eiwitrepen. Vervolgens bespreekt Bert Blue Sky, het decentrale sociale platform van oud-Twitter-medewerkster Jay Graber (inmiddels 34 miljoen gebruikers), dat inzet op transparantie en onafhankelijkheid van Big Tech via een eigen app-ecosysteem, waaronder Skylight als TikTok-alternatief – Lizzy en Django geven beiden aan zelf niet actief op het platform te zijn en zien er in hun eigen omgeving weinig van terug. Tot slot het nieuws dat Nederlandse makers de Cannes Immersive Award wonnen met “From Dust”, een halfuur durende VR-opera van componist Michel van der Aa, mede mogelijk gemaakt door generatieve AI – Lizzy experimenteert voor haar merk wel met dit soort technieken als goedkoper alternatief voor traditionele fotoshoots, terwijl haar persoonlijke volgers vooral om echte, herkenbare content vragen.
Opgevallen in business door Lizzy
Lizzy is gefascineerd door de Labubu-hype: een klein Aziatisch monstertje-tasje-hangertje, verkocht in blind boxes via Pop Mart, dat wereldwijd tot lange rijen en zelfs winkelsluitingen leidt en inmiddels miljardenomzet genereert – ondanks dat ze zelf de aantrekkingskracht niet volledig doorgrondt. Django herkent de slimme schaarste-strategie (gelimiteerde oplages) en het TikTok-unboxing-effect dat de hype verder aanjaagt.
Opgevallen in business door Django
Django deelt luchtig nieuws over het Vaticaan, dat ondanks de wereldwijde “influencer”-status van de paus toch met schuldenproblemen kampt vanwege gebrekkig financieel beheer en teruglopende donaties – een grappige illustratie van hoe zelfs de grootste “merken” hun waarde niet altijd weten te verzilveren.
Grootste uitdaging Superheroes – Django
Django schetst dat merken worstelen met de balans tussen kwantiteit en kwaliteit in een tijd waarin AI het mogelijk maakt eindeloos veel content te produceren (zoals Zuckerberg voorstelt: honderden varianten maken en zien wat blijft hangen) – Superheroes zet juist in op een “earned first”-aanpak met minder maar sterkere, deelbare content. Zijn bredere blik op de toekomst: social commerce en Aziatische platformmodellen (WeChat, Weibo) winnen terrein, maar merkdenken wordt juist belangrijker naarmate AI-agents straks productkeuzes gaan filteren voor consumenten.
Grootste uitdaging Lizzy
Lizzy noemt relevant en zichzelf blijven als grootste uitdaging binnen een snel veranderende influencer-industrie – ze ziet zichzelf als een van de weinige “OG’s” die al 12-13 jaar meegaat, wat ze toeschrijft aan consequente authenticiteit. Een eerdere angst dat haar publiek zou vergrijzen bleek ongegrond: haar doelgroep groeide met haar mee en werd juist koopkrachtiger. Naast haar influencerwerk runt ze het kleding- en accessoiremerk Le Café Noir, ontstaan uit een Tumblr-pagina tijdens haar stage in Parijs.
Zijn virtuele popartiesten een must-have voor merken?
Bert bespreekt het fenomeen virtuele artiesten zoals Hatsune Miku (Japan) en Gorillaz (die hun 25-jarig jubileum vieren met een Londense tentoonstelling), en vraagt of dit ook in Europa aanslaat. Django licht een cultureel verschil toe: in Azië is men gewend aan anime-esthetiek en wordt perfectie juist gewaardeerd, terwijl Europese consumenten sterker hechten aan authenticiteit – wat verklaart waarom eerdere pogingen zoals het virtuele Glamour-covermodel Riel Raven hier niet aansloegen. Lizzy bevestigt dat ze zelf een lichte afkeer heeft van virtuele figuren en liever met “vlees en bloed” werkt, en verwacht dat haar doelgroep hier geen interesse in heeft – al erkennen beiden dat jongere generaties (Gen Alpha) dit soort digitale figuren en zelfs virtuele paspoppen (zoals Zalando en Google die ontwikkelen om retouren te verminderen) waarschijnlijk heel normaal zullen vinden.
Kunnen influencers nog zonder clickbait?
Lizzy geeft toe zelf weleens lichte vormen van clickbait te hebben gebruikt (een verraste gezichtsuitdrukking als YouTube-thumbnail), maar benadrukt dat ze nooit merken heeft laten forceren om ongepast gedrag te vertonen – ze wijst dit soort verzoeken (zoals gevraagd worden een totaal ander stijlbeeld neer te zetten) actief af. Beiden constateren dat het publiek excessieve clickbait zelf steeds beter afstraft, en dat merken tegenwoordig meer vertrouwen geven aan de authentieke stem van de influencer in plaats van strikte scripts op te leggen, omdat dit beter converteert. Bert brengt ook “ragebaiting” ter sprake – content specifiek ontworpen om woede op te wekken voor extra bereik – wat hij verwerpelijk vindt; Django en Lizzy hebben er zelf relatief weinig ervaring mee.
Verliest merkbouw terrein in de boardroom?
Django wijt de verwaarlozing van langetermijn-merkbouw deels aan de korte gemiddelde zittingsduur van CMO’s (2-3 jaar) en de druk van aandeelhouders op kortetermijnresultaten – hij illustreert het tegenovergestelde met Lenovo, waar juist consistentie en een langdurige relatie tot vertrouwen en meetbaar resultaat leidt. Hij nuanceert het beeld van Chinese merken als puur prijsgedreven: in China wordt wel degelijk aan merkopbouw gedaan, vooral via livestream shopping en influencer-marketing op WeChat, al ontbreekt vaak diepgaand cultureel inzicht bij internationale expansie – hij illustreert dit met een blunder van BYD, dat tijdens WK-sponsoring per ongeluk naar een verkeerde, aanstootgevende domeinnaam linkte. Lizzy bevestigt dat merken haar steeds vaker meenemen in hun verhaal in plaats van alleen KPI’s op te leggen, en deelt dat ze zelf, ondanks een sterke internationale (vooral Europese en Engelstalige) fanbase, zich recentelijk meer op de Nederlandse markt is gaan richten sinds ze moeder werd.